Jakob Omrzel: Kardeşinin izinden LaVuelta zaferine
Jakob Omrzel, Calar Alto yokuşunda kollarını havaya kaldırdığında ailesinin hikâyesi de tam anlamıyla bir çemberi tamamladı. Sloven bisikletçinin kariyerindeki en büyük zaferi kutladığı finişte onu bekleyen kişi, podyumda bir bayrak taşıyan görevli değil; Bahrain Victorious takım otobüsünün başındaki ağabeyi Aljaž Omrzel oldu.
Jakob yıllar boyunca Aljaž’ın peşinden gitti. Ağabeyini örnek aldı, onun yaptığı gibi bisiklete bindi ve aynı hayalin peşine düştü. Bugün ise roller değişmiş durumda. Jakob dağları tırmanırken Aljaž, takım otobüsüyle onun arkasından ilerliyor; etabın sonunda motoru kapatıp kardeşini bekliyor.
Jakob bu bağı yıllardır tek cümleyle anlatıyor: “Ağabeyim her zaman idolüm oldu.” Tadej Pogačar ve Primož Roglič isimleri henüz Sloven bisikletinin zirvesinde değilken, Jakob’un en büyük referansı kendi evindeydi.
Aljaž, Adria Mobil formasıyla yarıştı, Novo Mesto bisiklet okulundan geçti, Slovenya gençler zamana karşı şampiyonluğunu kazandı ve profesyonel seviyeye ulaştı. Yarış kariyerini erken noktalasa da bisikletten kopmadı. Bu kez bisikletin üzerine değil, takım otobüsünün direksiyonuna geçti.
Ancak Aljaž’ın görevi yalnızca araç kullanmaktan ibaret değil. Otobüsü temizlemek, yiyecek hazırlamak, buzdolaplarını doldurmak, kıyafetleri düzenlemek, takımı start noktasına götürmek ve finişin ardından sporcuları karşılamak günlük sorumluluklarının bir parçası. O, büyük turun sessiz tanıklarından biri; zaman zaman aşçı, zaman zaman görevli, her zaman takımın yükünü taşıyan isim. Artık yolcularından biri de kardeşi.
Omrzel celebra su triunfo en meta.
Jakob Omrzel’in zaferinin ardından kardeşi Aljaž Omrzel, takım otobüsünün başında onu bekledi.
Bu tablo, takım içinde de esprilere konu oluyor. Matej Mohorič, Bahrain Victorious için “mutlu bir aile” benzetmesini yapıyor. Omrzel kardeşler söz konusu olduğunda bu ifade hiç de abartılı değil. Jakob’un çocukluk arkadaşı Žak Eržen de takımda bulunuyor; ekibin önemli bir bölümü Sloven ve Hırvat bisiklet çevresinden geliyor. Etap sona erdiğinde ise direksiyonda yine Aljaž var.
Dünya turuna yükselmek, iki kardeş arasındaki ilişkiyi değiştirmedi. Aljaž, her gün profesyonel bisikletçilerle birlikte olmasına rağmen Jakob’da ağabeyine duyduğu o eski saygıyı hâlâ gördüğünü anlatıyor. Jakob bir etap kazanmış, genel klasmanda üst sıralara yükselmiş ve Pogačar ile kıyaslanmaya başlamış olabilir. Fakat takım otobüsüne adım attığında hâlâ Omrzel ailesinin küçük kardeşi.
Bu ailenin bisikletle ilişkisi de hep yol kenarlarında, yarışların içinde şekillendi. Babaları Uroš, çocuklarıyla birlikte yarışları izliyordu. Daha sonra ailesi Jakob’u Slovenya yollarında takip etti. Yakınları ve arkadaşları, onun büyüdüğü yollara tarım makineleriyle dev harflerle “JAKOB” yazdı.
Hikâyenin kökleri Novo Mesto ve Dolenjska bölgesine uzanıyor. Adria Mobil, antrenman yolları ve çocukluk arkadaşları Jakob’un gelişiminin temel parçaları oldu. 21 Mart 2006 doğumlu genç sporcu; Sandi Papež, Srečko Glivar ve kendisini “bir sonraki seviyeye taşıyabilen” antrenörlerden biri olarak gördüğü Josip Radaković ile çalıştı.
Jakob bir yandan Avrupa’nın en dikkat çeken genç yeteneklerinden birine dönüşürken, diğer yandan makine mühendisliği eğitimi alıyordu. 2025 yılında Giro Next Gen için mücadele ederken derslerini de tamamlamaya çalışıyordu. Sırtında okul çantası, önünde ise kıtanın en büyük bisiklet sahnesi vardı.
Yolculuğu birkaç ay önce bambaşka bir yöne de sapabilirdi. Eylül 2024’te, Giro della Lunigiana sırasında yarış yönlendirme tabelasına çarpan Jakob’un boynunda derin bir yara oluştu. Kalbi durdu ve yeniden hayata döndürülmesi gerekti. Jakob yaşananları büyük ölçüde hatırlamıyor; ancak ailesi o anların ağırlığını hâlâ taşıyor.
Üç hafta sonra Jakob’un aklında yalnızca bisiklete dönmek vardı. Korkudan değil, sabırsızlıktan söz ediyordu. Yeniden pedal çevirmek istiyordu. Mohorič’in onda en çok değer verdiği özelliklerden biri de bu: Jakob yalnızca yarışmayı değil, bisiklet sürmeyi seviyor. Yarış numarası, sözleşmesi ya da seyircisi olmasa da yola çıkacak; manzarayı izleyip saatlerce pedal çevirecek bir karaktere sahip.
Sonraki dönem, bir belgesyonun en etkileyici bölümü gibi ilerledi. Jakob 2025’te Giro Next Gen şampiyonluğunu kazandı, Slovenya büyükler şampiyonu oldu ve Slovenya Turunu dördüncü sırada tamamladı. 2026’da dünya turuna adım attı ve ilk LaVuelta’sına yalnızca 20 yaşında katıldı. 1,85 metre boyunda ve 62 kilogram ağırlığındaki genç bisikletçi, Slovenya’nın yeni Pogačar’ı olup olmadığı sorusuyla karşı karşıya kaldı.
Jakob ise bu kıyaslamadan uzak duruyor: “Tadej, Tadej’dir. Ben Jakob’um.” Pogačar’ın başka bir seviyede olduğunu söyleyen genç sporcu, onun yarış tarzından ilham aldığını kabul ediyor. Ancak hedefi yalnızca tırmanışlardan ibaret değil. Düzlüklerde hareketli olmak, parke taşlarında mücadele etmek ve yarışın kritik anlarında ön grupta yer almak istiyor. 2024 Paris-Roubaix gençler yarışını kazanmış olması da bu çok yönlü kimliğin işareti.
Calar Alto’da tamamlanan hikâye
Calar Alto, Jakob’un adını büyük tura yazdırdığı gün oldu. Kaçış grubuna girdi, defalarca atak yaptı ve istediği kopuşu yakalayana kadar pes etmedi. Son tırmanışta yeniden hızlandı, rakiplerinden ayrıldı ve finiş çizgisini tek başına geçti.
Jakob, Urko Berrade’nin yaklaşık iki dakika önünde etabı kazandı. Böylece ilk büyük tur etap zaferine ulaştı ve genel klasmanda altıncı sıraya yükseldi. Finişin ardından yaşadıklarına hâlâ inanamadığını, üstelik kendisini beklenenden daha dinç hissettiğini söyledi.
Ailesi onu Raketa, yani roket olarak çağırıyor. Calar Alto’daki patlayıcı tırmanışın ardından bu lakap, genç Sloven’in hikâyesine fazlasıyla yakışıyor.
Protokol, tebrikler ve hızla büyüyen bir kariyerin şaşkınlığı sona erdiğinde geriye yine en sade görüntü kaldı. Jakob bisikletinden indi ve takım otobüsüne yöneldi. Direksiyonda Aljaž vardı.
Yıllarca Jakob ağabeyinin peşinden pedal çevirdi. Şimdi ise ağabeyi, Jakob’un peşinden yol alıyor.
