Dreamaway II: Yarattığı Umut ve Zarafetle Hatırlanacak
Dreamaway II, 15 yaşında kolik nedeniyle yaşamını yitirirken ardında yalnızca derecelerle değil, insanlarla kurduğu özel bağ ve ağır bir sakatlığın ardından yeniden spora dönme azmiyle örülü bir hikâye bıraktı.
Barbara ve Ken Cooper’ın sahibi olduğu safkan olmayan İrlanda yetiştirmesi doru at, Tom McEwen ile dört yıldız seviyesine kadar başarıyla yarıştı. Dreamaway II, 2019’da Britanya orta seviye şampiyonluğunu kazanmış, birkaç hafta sonra Blenheim’da sekiz ve dokuz yaşlı atlar sınıfını ikinci sırada tamamlamıştı.
2021 yılında ciddi bir tendon sakatlığı geçiren Dreamaway II’nin kariyerinin sona erdirilip erdirilmemesi dahi gündeme geldi. Ancak Cooper ailesi, veterinerler ve McEwen ailesi onun için mücadele etmeyi sürdürdü. Yaklaşık iki yıl sonra at, at veterineri Joanna Gillingham ile yarışmalara geri döndü.
Gillingham, Dreamaway II’nin hayatına girmiş olmasından her zaman büyük mutluluk duyacağını belirterek, onun sakin ve kendine özgü karakterini anlattı.
“Çok rahat, sakin bir beyefendiydi. Sanırım derinlerde bir yerde beni gerçekten önemsiyordu. Sonlara doğru bunu anladım. Sarılmayı seven bir at değildi, hatta zaman zaman huysuzdu; fakat kendini iyi hissetmediğinde yanında olmak istediği kişi bendim. Gerçekten harika bir ortaklık kurduk. O, tam anlamıyla bir beyefendiydi.”
Dreamaway II’nin yüzeysel fleksör tendonunu ilk sakatladığı dönemde, onun için en doğru kararın yaşamına son vermek olup olmadığı tartışıldı. Fakat sahipleri denemekten yana oldu. Veterinerlerin, McEwen ailesinin ve yaklaşık bir yıl sonra atın sorumluluğunu üstlenen Jess Draper’ın katkılarıyla Dreamaway II yeniden sağlığına kavuştu.
Yeni hayatında yeniden yükseldi
Joanna Gillingham, veterinerlik okulundan mezun olduktan sonra yarışmalara daha fazla katılmak istediğini, ancak atçılıkla ilgilenen bir aileden gelmediğini anlattı. Dreamaway II ile yollarının ortak tanıdıklar aracılığıyla kesiştiğini söyleyen Gillingham, ilk karşılaşmalarını adeta bir masal olarak nitelendirdi.
“Onu denemeye gittim, üzerine bindim ve ‘Bu attan çok şey öğreneceğim’ diye düşündüm. Başka birinin onu engel atlama için istediğine dair söylentiler vardı. Ben ise büyük bir meblağ ödemek istemiyordum; çünkü yarının ne getireceğini bilmiyorduk. Ona ömür boyu sevgi vereceğimi, birbirimize yardım edeceğimizi ve neler olacağını birlikte göreceğimizi söyledim.”
Gillingham’ın bu yaklaşımı kısa sürede karşılık buldu. Dreamaway II’nin kendisi için doğru yuvaya geldiğine inanıldı ve ikili, birlikte yeni bir sayfa açtı.
Jess Draper’ın yaptığı çalışmaları öven Gillingham, Dreamaway II’nin 2023’te engel atlamaya hazır hâle geldiğini ve bazı başlangıç seviyesindeki yarışmaları tamamladıklarını belirtti. İkili, 2025’te başlangıç seviyesindeki bir yarışmada ikinci oldu. Osberton’da düzenlenen iki yıldızlı kısa uluslararası yarışmada ise parkuru hatasız tamamladılar; ancak sağanak yağış nedeniyle sınıfın geri kalanı iptal edildi.
Gillingham için bu deneyim, uluslararası düzeydeki ilk yarışması olması bakımından da büyük önem taşıyordu. Kendi imkânlarıyla yarışmaya gittiğini, atını tek başına konaklattığını ve büyük bir taşıma aracına sahip olmadığı için konaklama yerine bisikletle ulaştığını anlatan binici, Dreamaway II’nin tüm bu süreçteki soğukkanlılığını övgüyle dile getirdi.
“O ise deneyimli bir profesyonel gibiydi. Sanki ‘Ne yaptığımı biliyorum’ dercesine geldi ve bütün zaman boyunca son derece sakindi. Bu deneyimi yaşayabildiğim için çok minnettarım; Dreamaway II bunu bana verdi.”
Gillingham, Tom McEwen’den ders alma fırsatı bulduğunu ve bu çalışmaların atını daha iyi anlamasına olağanüstü katkı sağladığını söyledi.
Dreamaway II’nin yarışma kariyerinden bir kare.
Gillingham, atın zaman zaman kendi dünyasında yaşadığını ve ikilinin ortaklık kurmasının zaman aldığını belirtti.
“Dreamaway’in kendi dünyasında olduğunu söyler, buna ‘Dreamaway ülkesi’ derdik. Ona sürekli ‘Haydi, başlayalım’ demeniz gerekirdi. İlk dönemlerde bir düşüş yaşadık. O ana kadar biraz gözüm korkmuştu; sonrasında bunun bir ortaklık olması gerektiğini anladım.”
Dreamaway II’nin sıçrayışı ise Gillingham’a göre onun sınıfını ortaya koyan en belirgin özelliğiydi. Binici, atın yalnızca kendisi için görev yapan bir sporcu olmadığını, başarıya ulaşmak için iki tarafın da uyum içinde hareket etmesi gerektiğini vurguladı.
“Sıçrayışı olağanüstüydü. Üzerinde çok kaliteli ve zeki bir at olduğunu biliyordunuz. Birlikte hareket etmeniz gerekiyordu; bunu sizin yerinize yalnızca o yapmıyordu. Bu da size büyük bir tamamlanmışlık hissi veriyordu. Atlarla kurulan ilişkinin ne kadarının ortaklığa dayandığını, onu kaybedene kadar tam anlamıyla anlayamamıştım.”
Gillingham ve Dreamaway II, sezonun ilk yarışmalarında orta seviyede 10. oldu. Ancak at, ertesi gün kolik geçirdi. Rahatsızlığın sürmesi üzerine bir uzmandan yardım alındı; buna rağmen başka sorunların da bulunduğu düşünüldü ve Dreamaway II için, onun iyiliği gözetilerek yaşamına son verilmesine karar verildi.
Gillingham, atın sahipleri Barbara ve Ken Cooper’a özel olarak teşekkür etmek istediğini söyledi. Cooper ailesinin, Dreamaway II’yi yeniden Tom McEwen ile en üst seviyeye taşımak ya da onu başka birine satmak yerine, sporda kendi istediği seviyede kalmasına izin verdiğini belirtti.
“Onu yeniden en üst seviyeye döndürmek için zorlayabilir veya hiç tanımadıkları birine satabilirlerdi. Bunun yerine sporu takip etmeyi sürdürmek istediler ve Dreamaway II hangi seviyede yarışmak istediyse buna saygı gösterdiler. Cornbury’de kros parkuruna bile çıkmadık; yine de harika bir gün geçirdiklerini söylediler. Biz bir takımdık ve birlikte çok eğlendik.”
Gillingham, Cooper ailesinin kendisine Tom McEwen olmamasına rağmen fırsat verdiğini ve her zaman destek olduğunu da sözlerine ekledi.
Dreamaway II’nin hikâyesini paylaşmasının bir diğer nedeninin, ağır sakatlıkların ardından da umut bulunabileceğini göstermek olduğunu söyleyen Gillingham, atın spora dönerek birkaç yıl daha keyifle yarışmasının son derece anlamlı olduğunu ifade etti.
“Bir sahip için bu süreç çok zor. On farklı kişi size on farklı fikir verebilir. Ancak tünelin sonunda ışık olabilir. Onun geri dönmesi ve sporun tadını birkaç yıl daha çıkarabilmesi, bence çok güzel bir hikâye.”
Fakat Dreamaway II’nin ardında bıraktığı en güçlü mesaj, kazanılan derecelerin ötesinde, atlarla geçirilen her anın değerini bilmek oldu.
“Belki de en önemlisi, onun hikâyesi atlarımızla geçirdiğimiz sıradan anların kıymetini bilmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Çünkü onlarla ne kadar zamanımız kaldığını hiçbir zaman bilmiyoruz.”
